استاد #غلامرضا_محمودی...مردی بزرگ از دیار برزول...تنها یادگار عزیزالله خان نوه طهماسب خان

‍ باید عمری خاک تخته را خورده باشی، با محصل و مدرسه و آموزش دیدن و آموزش دادن موسفید کرده باشی وسرانجام بازنشسته شوی. باید رخت خویش را برداشته و ترک دیار کرده وغربت نشین شده باشی تا یاد یار و دیار هر از گاهی تو را به شهر کوچکت بکشاند،خیابان و کوچه هایش را بپیمایی و در کوچه باغ خاطرات گریزپا، وجب به وجب پیاده گز کنی تا مردمک چشمانت به جستجوی مردمان دیارت دیدار تازه کند، تا لحظه ای به دالان خاطرات گذشته سر بکشی.
اول روز که به نهاوند می‌رسیدم، از میدان ابوذر آغاز می کردم.کنج میدان ، مغازه یک همکار و یار قدیمی غلامرضا خان محمودی ،معلم و مدیر بازنشسته با یک دنیا ادب و احترام به پیشوازم می آمد،صندلی تعارف می کرد و زمانی به احوالپرسی می گذشت. بازنشستگی اش را با پارچه فروشی سر می کرد. روستازاده ای فرهنگی که همه آداب اصالت را از حفظ است. اگر این نان اصالت را به آب فرهنگ بیامیزی معجونی از آن در می آید که نمونه اش همین آقای محمودیست.
ظاهرش مغازه بزازی بود اما سرشتش، برزن وفا و مهر و پاتوق هجرت گزیدگان فرهنگ نهاوند بود.این مغازه و صاحبش و همکارش زنده یاد حسن عراقی برای ما مهاجرانی که حسرت یار و دیار هم ، به غم‌های پیریمان افزوده شده بود ، مثال قهوه خانه شعر اخوان بود:
《قهوه خانه گرم و روشن بود همچون شرم》
در آنجا جوانیمان را در کنار میزبانان نیک رفتار دوره می کردیم و شادمان بیرون می آمدیم گویی همه دوران خدمتمان در این مغازه ضبط شده بود و هر بار که می رفتیم با میزبان و مهمانان گاه و بیگاهش همه آن خاطرات را باز خوانی میکردیم.....

جناب آقای غلامرضا محمودی فرزند مرحوم عزیزالله خان ، نوه پسری طهماسب خان در برزول نهاوند متولد شدند.
پدر ایشان انسانی نجیب و شریف و مادرشان مرحومه قزی خانم فرزند نامدارخان به نوع دوستی و نیک نفسی شهره بودند.
ایشان تحصیلات ابتدایی را تا کلاس چهارم در برزول و از کلاس پنجم در مدرسه سعدی نهاوند و همچنین تحصیلات متوسطه را در دبیرستان ابن سینا طی نمودند.
آموزگاران دوره ابتدایی ایشان مرحومان رستم بلبلان ، اشرفی، شاکری و از دبیران متوسطه شان زنده یادان زرین کوب ، شاهین ، علی شریفی و زابلی بوده اند. یادشان گرامی و روانشان مینوی.
آقای محمودی از کلاس نهم تحصیلاتشان را در هنرستان کشاورزی کرمانشاه ادامه داده و بعد از اخذ دیپلم به شغل شریف معلمی مفتخر گردیدند.
دوران مقدماتی معلمی را در روستاهای ملایر سپری نموده و سپس به شهرستان نهاوند انتقال یافتند.
مدارس پهلوی و فردوسی اولین محل خدمت ایشان در نهاوند بوده است.بعداز آن مدیریت مدارس رازی و فردوسی و مدرسه راهنمایی امید نهاوندی را عهده دار شدند.
در سالهای ۵۶ تا ۵۸ به تحصیل در رشته فوق دیپلم ادبیات فارسی در شهرستان همدان ادامه دادند.
ایشان سالها فعالیت های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و نیکوکاری زیادی داشته اند و دارای شخصیتی مردم دار بوده و بعلت روابط عمومی بالا و روحی مهربان همواره ارتباطات صمیمانه ای با اقشار مختلف مردم داشته اند و در میان همشهریان به تواضع و فروتنی شهره هستند.
از اواسط دوران کودکی در محله گلشن سکونت داشتند و از عنفوان جوانی همراه با پدر مرحومشان از ارادتمندان هیئت مذهبی گلشن بوده اند.
آقای غلامرضا محمودی در سال ۱۳۴۳ با خانم همدم شریفی بروجردی دبیر آموزش و پرورش ازدواج نموده و دارای پنج فرزند دختر به نامهای:
ویکتوریا کارشناس ارشد مدیریت شاغل در مرکز بهداشت، مینو دبیر زیست شناسی، شاداب دبیر شیمی ، هما کارشناس مامایی و مهندس پریا کارشناس ارشد کشاورزی که همگی شاغل بوده و در شهرهای نهاوند، همدان و تهران زندگی می کنند.
حاج غلامرضا محمودی پس از سالها تلاش دلسوزانه در عرصه تعلیم و تربیت بسیاری از فرزندان دیار نهاوند در سال ۱۳۶۰ به افتخار بازنشستگی نائل شدند.
پس از بازنشستگی وارد بازار شده و به شغل پارچه فروشی مشغول گردیدند. مغازه ایشان واقع در میدان ابوذر کانون مصاحبت فرهنگیان عزیز و پاتوق همشهریان گرامی بود و جاذبه های بازار هرگز ایشان را از کسوت فرهنگی خود دور نکرد.
ایشان تا سال ۹۸ به فعالیت خود در بازار ادامه دادند و پس از آن کهولت سن مانع از ادامه فعالیتشان گردید و اکنون نیز به مدد خداوند بعد از سالها تلاش و کوشش در شهرستان نهاوند زندگی می کنند.
از دوستان و همکاران دوران تحصیل و تدریس ایشان :
جناب آقایان جواد ظفری، ولی الله صفایی، منصور شریفی بروجردی، جواد سلوکی، جواد ذکایی
همچنین انوشه روانان شمس الدین حجازی، عباس پارسا ، سرهنگ علی دانشور ، سرهنگ نصرالله نهاوندی، حسن عراقی، نعمت الله سمیع ، حاج امیر بحیرایی و شماری از فرهنگیان و فرهیختگان همشهری بوده است که نامشان در این مجال نمی گنجد.
از خداوند منان برایشان آرزوی بهروزی و سلامتی خواهانیم.