ماجرا از این قرار بود که علی بن مهزیار برای ملاقات با امام زمان (عج) نوزده بار به سفر حج مشرف شد و هر بار ضمن زیارت بیت‌الله الحرام، از خدا می‌خواست تا حضرت بقیه الله الاعظم (عج) را دیدار کند اما در هیچ کدام از این سفرها چنین امکانی برای او فراهم نشد و او باز هم به امید دیدار آن حضرت سفر حج را انجام داد. تا اینکه در سفر بیستم ، لطف خدا شامل حالش شد و توانست آن حضرت را ملاقات کند.

زمانی که قاصد امام زمان (عج) می‌خواست علی بن مهزیار را به خدمت آن حضرت ببرد، از او پرسید: «دنبال چه چیزی می‌گردی؟» علی بن مهزیار که اشتیاق دیدار امام زمان (عج) را داشت، جواب داد: «من دنبال امامی هستم که از عالم پنهان و محجوب است.»

قاصد می‌گوید: «و ما هو المحجوبُ عن العالم و لکن حَجَبه سوءُ اعمالِکم» به این معنا که «چه کسی می‌گوید که آن حضرت از عالم محجوب و پنهان است؟ در حالی که اعمال و کارهای بد شما او را محجوب کرده است.»

در همین مورد از علی بن مهزیار از امام زمان (عج) نقل شده که آن حضرت درباره توفیق نداشتن عده‌ای از افراد به زیارت ایشان فرموده است: «لا و لکنکم کثرتُم الأموالَ و تَجَبرتُم علی ضُعفاء المؤمنین و قطعتم الرحم الذی بینکم فاَی عُذر لَکم» یعنی «شما اموالتان را زیاد کردید و بر مؤمنان ضعیف کبر و بزرگی نمودید و قطع رحم کردید؛ پس هیچ عذری برای شما نیست.»