امان از القاب و عناویــــن عنـوان دار/ دلنوشته کوتاه***
برزول سرزمین یادیاران: گاهی اوقات وقتی که یک دوست، آشنا ، همشهری و یا یک همولایتی را می بینیم که در کسوت یک مسئول و یا یک مدیر ردای خدمت به تن دارد بسی خوشحال میشویم و شاید کمتر کسی باشد که از دیدن پیشرفت ترقی و تکامل یک دوست خرسند و مسرور نباشد...که اگر نباشد باید در حسن شخصیت وی با دیده شک و اغماض نگریست...
ولی آنچه در این میان مهم است اسرار بر استفاده از القاب و عناوین عنوان داری است که متاسفانه برخی ها مسِر بر استفاده از آن در سطح جامعه هستند.. القاب و عناوینی که اگر کسی بخواهد آن را قبل از اسم و فامیلش داشته باشد باید حداقل 25سال درس خوانده و مجاهدت علمی و تحصیلی داشته باشد و به اصطلاح بسی دود چراغ خورده باشد...
استفاده از کلمات مهندس، دکتر ، پروفسور، و غیره... تنها یک نشان و درجه علمی نیستند بلکه در پشت آن باید دریائی از معلومات در حوزههای مورد نظر لحاظ شده باشد چرا که قدمای سلف در حوزه ادب فرموده اند که پسته بی مغز چون لب واکند رسوا شود...
سردار سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی با آن همه مجاهدت و اخلاص و با آن همه تاثیر گذاری بر محور مقاوت و غرب آسیا در وصیت نامه مختصرش نوشته است بروی قبرم عبارت سرباز بنویسید و از درج القاب و عناوین عنوان دار پرهیز شود و یا حضرت امام خمینی (ره) او که جغرافیای سیاسی جهان را بهم ریخت و شرق و غرب عالم را به چالش کشاند و به عنوان رهبر کاریزمای جهان اسلام منشا اثرات بود بارها فرموده است به من خدمتگذار بگوئید بهتر است تا رهبر..
مگر ما به تعز من تشاء و تذل من تشاء ایمان نداریم..( خداوند هرکه را بخواهد عزیز و هرکه را بخواهد خوار و زبون می گرداند)
امروزه مردم آگاه و باهوشند و با قدرت تحلیل بسیار قوی و هوشمندانه حق را از ناحق و سره را از ناسره تشخیص می دهند دکتر واقعی و یا مهندس تقلبی را براحتی می شناسند و شاید در عیان سخن به قصه باز ننمایند و احترام عبارت های معنا دار را لحاظ کنند ولی در خفا و در محافل شبانه به طور قطعی نقل مجلس شان خواهد بود... مگر ساده آمدن و رفتن و انسان ساده بودن چه عیبی دارد که ازآن فرار میکنیم مگر عاقبت همه خاک گل کوزه گران نمیشویم و همه در آرامستان کوچک شهر بخواب ابدی فرو نمیرویم پس چرا؟؟؟؟ اگر اندیشه نیک داشته و با مردم به مهربانی رفتار کنیم و حق عبودیت حضرت باری تعالی را بجای آوریم خداوند بدون آنکه خودمان متوجه باشیم مهرمان را در دلها جای خواهد داد و مردم بیشتر از یک مدیر ، مهندس ، دکتر ، حاج آقا ،و.... به ما احترام خواهند گذاشت...
به وبـــگـاه اینترنتی