برزول من ! ﺑﺎﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺍﯾﻦ نامه ﺭﺍ
ﺩﺭﮎ ﮐﻦ درد من آواره ﺭﺍ
زادگاهم ! ﻧﺎﯼ ﺗﻮ ،ﺑﺎ ،ﻧﯽ ﺧﻮﺷﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻫﺎﯼ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﺗﻮ ، ﺑﺎ ،ﻫﯽ ﺧﻮﺷﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﯾﺎﺩ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﻭ ﺻﻔﺎﯼ ﻧﯽ ﻟﺒﮏ
ﮐﺎﺳﻪ ﺷﯿﺮ ﻭ ﮐﻤﯽ ﻧﺎﻥ ﻭ ﻧﻤﮏ
ﯾﺎﺩ چم ﻭ تیرکمون وقت ﺷﮑﺎﺭ
ﺭﺩﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ " ﺑﺮﻓﺘﻮ " ﺗﺎ " ﻧﺴﺎﺭ "
اهل برزول ﺍﺯ ﯾﺎﺱ ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﺮ
ﻣﺮﺩﻣﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﻞ ﺣﺴﺎﺳﺘﺮ
ﻣﺎ ﺩﻟﯽ ﭘﺎﮎ ﻭ ﺩﻫﺎﺗﯽ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ
ﺧﻠﻖ وﺧﻮﯼ ساده ای ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ
ﺑﺮﺯﮔﺮ ﻧﺎﻥ شاته ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺘﺮﯼ ﭼﺎﯼ رعیتش ﺑﯽ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﺍﺱ ﺗﺎﻭﻝ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ
برزول ﯾﻌﻨﯽ مامنی پر ﺯامید
ﻗﺼﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ " جبهه " ﻭ جنگ وشهید
برزول یعنی اعزامها به جبهه اش
یاد شیرمردان رزمنده اش
مردمش داغ جوانها ﺭﺍ ﻣﯽﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﻧﯽ ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﯾﺎﺩ برزول وبرزولی ها ﺑﺨﯿﺮ
ﯾﺎﺩ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﻫﺎ ﺑﺨﯿﺮ

دریافتی از برادر عزیزم آقا نعمت